چرا فن بیانمون از اول قوی نبود؟
خیلیامون از اینکه نمیتونیم تو جمع خوب حرف بزنیم و همش استرس میگیرتمون، ناراحتیم... از اینکه دختر یا پسر فامیل اینقدر خوب حرف میزنه و بقیه اینقدر دوستش دارن اما نصف ما هم سواد نداره!
واقعا برامون سواله که بدونیم چرا فن بیانمون ضعیفه؟ پس چرا برای بعضیا اینقدر قویه؟
خب ببینید دلایل مختلفی وجود داره و زندگی ما تحت تآثیر عوامل مختلفیه مثل خانواده، مدرسه، دوستان و...
تو خانواده که همش میزدن تو سرمون بچه اینقدر حرف نزن اینقدر تو جمع شلوغ بازی درنیار اینقدر بی ادب نباش... به بزرگتر احترام بذار و در حضورش حرف نزن، سکوت کننننننن و... با این حرفا خیلی بیچارمون کردن... اه... اه.. اه یا آه... آه... آه.
خدایا آخه چرا تو ایران باید اینطور باشه!
واقعیته دیگه
اما بعضی خوانواده ها هستن که اتفاقا از بچه بازیگوش و خوش سر زبان خوششون میاد و خود پدر و مادر بچه رو میندازن تو جمع آدما که حرف بزنه... که تعداد این خانواده ها خیلی کم هستن
دلیل بعدی مدرسه هاست... مدرسه که اسمش رو میذارم کوره استعداد سوزی...
واقعا کدوم از درسای مدرسه به دردمون خورد؟ شما الان یادتون که جغرافی چی خوندیم؟ اون همه فرمول ریاضی و شیمی و فیزیک الان کجای زندگی ما کاربرد دارن؟ چقدر معلم و مدیرها سخت گیر بودن و نمیذاشتن ما تو کلاس یکم حرف بزنیم و همش میزدن تو سرمون که ساکت باشین
همش اون بچه های درس خون و ساکت رو الگوی ما معرفی میکردن بهشون جایزه و لوح و کوفت میدادن و ما هم که آدم بده بودیم چون یکم سر زبون داشتیم و مچ معلم رو میگرفتیم یا فقط نظر میدادیم همین!
روزای مدرسه رو یادتون میاد؟ به نظرتون اگه چطور بود الان این مشکل فن بیان واسه مردم ما وجود نداشت؟
به غیر از این دوتا عوامل دیگه ای هم تاثیرگذارن اما اینا مهم تر بودن که بالاخره خودمون دیگه باید از یه جایی به بعد همت کنیم و کنترلشون کنیم.
چطوری؟
تو مقالات بعدی میگم